حضرت عبدالبهاء
پسر ارشد حضرت بـهاءالله نام مبارکـش عبّاس بود که از زمان کودکى در مصائب و تبعيدهاى پدر بزرگوارش شريک و سهيم بود. اين فرزند ارجمند لقب عبدالبهاء را براى خود اختيار فرمود، پس از حضرت بـهاءالله طبق وصيّت آن حضرت مبيّن منصوص آثار و تعاليم و قائد جامعه بـهائى شد و مثل اعلاى حيات بـهائى محسوب میشود.
هنگاميکه حضرت عبدالـبهاء هنوز محبوس دولت عثمانى بود اوّلين گروه زائرين غربى در سال ۱۸۹۱ در شهر عکّا بزيارتش نائل گشتند. حضرت عبدالبـهاء در سال ۱۹۰۸ از بند عثمانيان آزاد گرديد. پس از آزادى از سالهاى ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ به اروپا و امريکا مسافرت فرمود و از آنجا پيام حضرت بـهاءالله را درباره اتّحاد و عدالت اجتماعى در مجامع کليساها – اتّحاديههاى کارگرى – دانشگاهها و مصاحبه با خبرنگاران و ملاقات با مقامات دولتى و بسيارى ديگر از جمعيتّهاى عمومى بگوش همه رسانيد.
حضرت عبدالبـهاء پس از آنکه امر بـهائى را بر پايهاى مستحکم استوار فرمود و سبب انتشارش از شرق و غرب شد در سال ۱۹۲۱ از عالم رحلت نمود. مزارش در حجرهاى در شمال مقام اعلى استقرار يافت که حال زيارتگاه بـهائيان است.
برخی از آثار حضرت عبدالبهاء:
رساله مدنیه - مفاوضات - مقاله شخصی سياح - خطابات - مكاتيب و...